Przejdź do głównej zawartości

Tato, mogę Cię pogrzebać?

- Tato, mogę Cię pogrzebać? - usłyszałem jakiś czas temu z ust stojącego za moimi plecami syna. Lekko przerażony odwróciłem głowę i zobaczyłem Ignacego Godlewskiego (lat 4), trzymającego w ręku... grzebień.
- Pogrzebać? - spytałem spokojnie.
- Trochę pogrzebać - usłyszałem, po czym Ignacy przeczesał grzebieniem moje włosy.
Kamień spadł mi z serca. To tylko dziecięce słowotwórstwo, choć mocno powiało grozą.

Na szczęście kreatywność językowa Ignacego częściej bawi, niż przeraża.
Wracając ostatnio samochodem z przedszkola usłyszeliśmy z Dorotą z tylnego siedzenia:
- Mamotato, a wiecie, że gdyby istniała taka droga, która nazywałaby się "Ryby", to byłaby bardzo zaśmieszalna?
- Zaśmiecalna? - mama Dorota próbowała rozwikłać językową zagadkę.
- Nie, zaśmieszalna! - zabrzmiała stanowcza odpowiedź 4-latka.
- Zaśmiecona? - próbowałem nieudolnie kontynuować wątek stanu czystości drogi.
- Zaśmieszalna!!!
- Nie rozumiemy - zacząłem się poddawać.
- Byłaby bardzo rozśmieszalna, prawda? - Ignacy jednak przyszedł nam z pomocą.
Prawda, droga "Ryby" niewątpliwie byłaby bardziej rozśmieszalna, niż takie pospolite grzebanie taty.
- To może Ty kiedyś, jak dorośniesz, zbudujesz taką  drogę? - zapytałem, przepełniony radością, płynącą z sukcesu rozwikłania kolejnej słownej zagadki.
- Nie! Przecież ja nie będę budowlańcem, tylko strażakiem! - no jak mogłem zapomnieć. Mój syn nie będzie budował domów, ani dróg, gdy w perspektywie jest ratowanie ludzkich istot.
Najwyżej czasem zbuduje nowe słowo, przecież język polski jest bardzo bogaty. Można powiedzieć, że jest w czym grzebać.

Jędrzej / mamotato

Etykiety:

Komentarze

  1. Herbatka26 października 2015 09:40

    Och! Mały Ignaś właśnie skradł mi serce! :) Bardzo przyjemny i lekki tekst. Podoba mi się. Pozdrawiam całą Waszą rodzinkę.

    OdpowiedzUsuń
  2. ~Mamotato3 listopada 2015 15:40

    Dziękujemy bardzo za miłe słowa :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mydło Wikingów

Ignacy Godlewski (lat prawie 9) dorasta. Stało się to nagle i niespodziewanie. Zaczęło się chyba od tego, że postanowił nam zrobić herbatę i na pytanie zestresowanego ojca: „Nie poparzysz się?” Odpowiedział coś w stylu: „Nie! No weź!” (Pytanie oczywiście było durne, bo nie znam osoby, która na takowe odpowiedziałaby: „Tak, pewnie się poparzę, ale najwyżej w stopniu lekkim”). W każdym razie Ignacy jak obiecał, tak faktycznie się nie poparzył i robi nam te herbaty teraz cyklicznie. Czasem dochodzi do tego jakieś zorganizowanie śniadania a ostatnio zaczął być specjalistą od rozpalania grilla. Zrobił się przy tym jakiś taki dumny i męski. Generalnie nie ma dla niego rzeczy niemożliwych i nawet czasem gdy jego tata się poddaje i mówi, że czegoś się nie da zrobić, to Ignaś mówi: „Pokaż mi to!” i okazuje się, że jednak się da! Dziś natomiast Ignacy zaskoczył nas wszystkich ponieważ postanowił zrobić mydło. I nie jakieś tam byle jakie, tylko mydło z kasztanów! Od jakiegoś czasu ten pomysł ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Łuk

  🏹  Ignacy uwielbia strzelać z łuku i nieźle mu to wychodzi. Gdy nie ma akurat łuku pod ręką, a chciałby mieć, to go sobie robi.  💪   Gdy jesteśmy na wyjeździe - a często bywamy - a nie ma akurat sznurka, to go sobie szuka w mijanych sklepikach. Gdy znajdzie - to wiadomo - konstruuje łuk, a potem prawie każda strzała trafia do celu.  🎯 Ot, takie ma celne oko.  ☺️ 🌲  Poszliśmy ostatnio do lasu. Ignaś wziął tym razem ze sobą swój kupny łuk z długą strzałą, zakończoną taką specjalną przyssawką. Nagle wpadł na świetny pomysł, by strzelić w koronę drzew. Strzała poszybowała w górę, chwilę balansowała na napotkanej gałęzi („Mamo, tato, co teraz!?”), ale jednak spadła. Ufff!  😅 🏹  Ale ponieważ nasz dziesięcioletni syn ma czasem krótką pamięć i nie lubi uczyć się na błędach, po 10 minutach strzała odbyła swoją najdłuższą jak dotąd podróż ku niebu i zatrzymała się hen, hen wysoko, tak że ledwo ją było widać.  👀 Tato! Widzisz tę strzałę? -...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Sen kreatywnie

Utarło się przekonanie, że rodzice małych dzieci nie sypiają w nocy. Muszę obalić tę teorię. Rodzice sypiają, ale po prostu bardziej kreatywnie i w bardziej urozmaicony sposób. Niech potwierdzeniem mojej tezy będzie opis dzisiejszej rodzicielskiej nocy. Zasnęliśmy jakoś chwilę po północy. Około drugiej obudziła mnie pochylająca się nade mną rozczochrana blond czupryna, szepcząca: "Mamusiu! Mogę się przytulić?" W tym momencie zdałam sobie sprawę, że się nie wyśpię, ale oczywiście wpuściłam Ignasia do łóżka. Oplótł mnie zaraz tymi swoimi chudymi ramionami, powiedział cichutko: "Zobacz jak my teraz jesteśmy fajnie splątani Mamusiu". I zasnął. Ja oczywiście nie, bo jakoś tchu nie mogłam złapać, ale też bałam się poruszyć żeby go nie zbudzić. Około 2:30 zaczęła się uaktywniać Helena. Słychać było wyraźne kopnięcia w łóżeczko i jakieś pojękiwania. Ignacy się obudził więc zaproponowałam mu, że może położy się w swoim pokoju, a ja położę się tam z nim, bo inaczej siostra ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej