Tym koniem jest oczywiście jego osobisty tata, czyli ja. Gdy Ignacy ważył kilka kilogramów koniowi było łatwiej. Teraz koń się czasem zapomina. Gdy ostatnio staraliśmy się namówić Ignacego, żeby korzystał z toalety w nocy, to aby go zmotywować nieopatrznie powiedziałem, że może mnie zawołać, a ja przygalopuję i pojedzie do toalety konno. Ignacy przyszedł do nas do łóżka około drugiej w nocy, a po jakimś czasie, gdy akurat zapadłem w najgłębszy sen, usłyszałem niewyraźnie z dalekiej jawy:
- Tato, chcę do toalety...
I coś tam, coś tam jeszcze, czego przez sen nie mogłem zrozumieć.
- To idź - wymamrotałem.
Ignacy powtarzał coś kilka razy, ale ja wyłączałem się zawsze po pierwszych słowach i nie słyszałem końca, zasypiając.
W efekcie poczułem, że coś chwyta moją głowę, zbliża się do niej i mówi bardzo głośno:
- Tato, chcę do toalety! Ale na koniu!
- Wstawaj koniu! Obiecałeś! - dodała nieśpiąca już królewna-żona.
Prawda. Skoro obiecałem to wstałem, zarzuciłem jeźdźca na plecy i pojechaliśmy tam, gdzie nawet król chodzi piechotą. Trudno jest być koniem...
Ale nie zawsze, bo koń bywa czasami nagradzany. Gdy dziś rano pokłusowaliśmy z łóżka powiedziałem Ignacemu, że powinien teraz dać koniowi cukru, co spotkało się z ostrym protestem:
- Jak to cukru? - spytał.- No cukru - powiedziałem już mniej pewnie.
Sam nigdy konia nie karmiłem, ale widziałem "o sobie" filmy.
- Konie nie jedzą cukru tylko "jabłuka"! "Jabłuka" pokrojone na kawałki! Z takich worków!- Skąd wiesz? - spytałem.
- No przecież widzę! Zawsze! Jak konie gdzieś stoją przy drodze!
- Ale gdzie widziałeś takie konie przy drodze? - spytałem zaciekawiony.
- No wszędzie! - odpowiedział.
- Widzisz często przy drodze konie? - nie dowierzałem.
- I dorożki... - dodał.
Pytanie, które cisnęło mi się na usta brzmiało: "Synu, w jakiej Ty epoce żyjesz? Czy aby na pewno w tej co ja?"
- Ty nie widziałeś, bo patrzyłeś do przodu, a ja na boki! - dokończył z wyrzutem.
- Ale gdzie Ty widziałaś ostatnio dorożki? - spytałem.- W Kołobrzegu? - usłyszałem niepewny głos Ignacego. - W Świnoujściu?
A zatem mój syn nie przenosi się nigdzie w czasie niczym Marty McFly w "Powrocie do przyszłości" tylko żyje w tej samej czasoprzestrzeni co ja. Uff... Faktycznie w wakacje widzieliśmy trochę dorożek.
Po tej pouczającej rozmowie o żywieniu koni Ignacy wskoczył na moje plecy i popędziliśmy pożegnać królewnę Dorotę, która dostała całusa od jeźdźca. Koniowi wtedy przypadł całus od królewny. Jednak koń zostaje czasem wynagrodzony.
A potem Ignacy zsiadł z konia i ścigaliśmy się, kto pierwszy będzie przy drzwiach.
O przepraszam. Właściwie to usłyszałem dosłownie:
- Kto pierwszy przy drzwiach ten Ignacy!
I jak tu wygrać?
koń-tata Jędrzej / mamotato
Komentarze
Prześlij komentarz