Zwyczajny poranek mamy z dziećmi

Sobotni poranek. Zaczynamy jeść z założenia spokojne śniadanie.

- Mamo! A brat oblizał nóż! – kabluje 2,5-letnia Helenka.

- Ignasiu nie oblizuj noża – mówię i cytuję z Jeżycjady: „Kto oblizuje nóż nie przemówi już!”

- Helenko podaj mi dżem – prosi Ignaś.

- Nie! Ja mam teraz dżem! – deklaruje Helka.

Udaje mi się stłamsić kryzys w zarodku. Słoik z dżemem stoi przy Helenie, a Ignacy podchodzi tam ze swoim talerzem i kanapką, bo oczywiście nie może poczekać. Śniadanie trwa. Rozmawiamy. Właśnie próbuję ugryźć przygotowaną dla siebie kanapkę…

- Chcę sok! – krzyczy Helena po szybkim opróżnieniu kubka.

Próbuję ją wychowywać (a jakże!), mówiąc „Powiedz poproszę” i takie tam, ale widzę, że dziś nie ma to sensu, więc staram się chociaż ugryźć jeszcze z dwa gryzy kanapki i idę do kuchni po sok.

- Jak zrobiłaś ten sok? – pyta Helena – Dodałaś zimną wodę, sok z czarnego bzu i ciepłą wodę? – dopytuje.

- Tak – odpowiadam, w duchu doceniając jej spostrzegawczość.

- Nie chcę takiego z ciepłą wodą – mówi na to moja córka i przybiera obrażono-wojowniczą minę.

Tłumacze jej, że tak się właśnie przygotowuje sok i nic innego nie dostanie. Widząc, że mówię serio zmienia front i obwieszcza:

- Nie lubię dżemu!

- To po co chciałaś dżem i posmarowałaś sobie nim bułkę? – pyta Ignacy.

Odpowiedź nie pada, następuje wzruszenie ramionami i kolejne obwieszczenie Heleny:

- Chcę biały ser!

- OK – mówię podając jej kawałek bułki i ser oraz nóż. Helena twierdzi, że oczywiście to zje. Smaruje bułkę bardzo dokładnie, bierze dwa gryzy i twierdzi, że już nie chce, po czym ostentacyjnie ściąga fartuszek, wyraźnie dając nam znak, że skończyła śniadanie i rusza w stronę swoich zabawek.

Sprzątam ze stołu, a Ignacy przygotowuje się do tworzenia kartki urodzinowej dla koleżanki.

Zaczynam wkładać rzeczy do pralki.

- Mamo! Gdzie są guziki? Pomóż mi ich poszukać – prosi mój siedmiolatek.

Nici więc z prania. Szukamy guzików. Oczywiście nie ma ich tam gdzie były. Na szczęście znajdują się zupełnie gdzieś indziej. Ignacy szczęśliwy. Pranie wstawione. Helena biega bez kapci.

- Helenko załóż kapcie proszę – krzyczę z kuchni.

- Nie! – słyszę wyraźną odpowiedź i Helena rozciąga się na podłodze.

Trzeba działać.

- Helenko a może pobawisz się na macie na podłodze, wtedy będzie ci ciepło?

- Tak – zgadza się uprzejmie moja córka.

Więc idę po maty piankowe do schowka w ogrodzie i rozkładam je na podłodze. Helka zadowolona.

- Mamo! A z czego mogę zrobić łodygi do kwiatów? – pyta Ignacy. Idę więc na górę do jego pokoju i wspólnie myślimy nad szczegółami kartki urodzinowej. W pewnym momencie spoglądam na jego nową bluzkę i widzę tam sporych rozmiarów dziurę na rękawie. Normalnie ręce mi opadają.

- Skąd się tu wzięła ta dziura? – pytam (i tak już pewna co usłyszę).

- Nie mam pojęcia – odpowiada ze smutną miną Ignaś (dokładnie jak się spodziewałam). Wychodzę. Zaczynam gotować ryż na sałatkę. U Heleny jakoś za cicho… Idę tam i widzę moją córkę chowającą się pod stół. To może oznaczać tylko jedno.

- Helena czy ty chcesz robić kupę? – pytam wprost.

- Nie! – twierdzi uparcie Helka siedząc pod stołem.

- Przecież wiesz, że kupę robi się do nocnika lub do toalety. A pamiętasz, że jak zrobisz kupę do nocnika to dostaniesz prezent? – próbuję dalej.

- A jaki prezent? – pyta Helena i wychodzi spod stołu. – Tak zrobię kupę do nocnika! – mówi.

Niestety kupa jest już w majtkach, więc tym razem nici z prezentu. Trzeba się za to iść przebrać i wyczyścić na górę. Obawiając się, że ryż się rozgotuje ruszam szybko za Heleną do sypialni. Tam trwa akcja higieniczna.

- Ta kupa to prezent dla ciebie mamo! – mówi Helena.

- Super! Dziękuję! Następnym razem zrób do toalety dobrze? – mówię, a myślę sobie: „Też ci dam taki prezent na urodziny”.

Schodzimy na dół. Helena właśnie wymyśliła, że będzie się bawić plasteliną, więc maty, które przyniosłam i rozłożyłam na podłodze są zupełnie zbędne.

- Mamo! Czy dobrze napisałem życzenia? – pyta Ignacy, prezentując wykonaną przez siebie kartkę.

Kartka pomysłowa, ale jest kilka błędów. Wspólnie je poprawiamy i Ignaś idzie ją napisać jeszcze raz, a potem jeszcze raz.

Helena doskonale się bawi robiąc różne wielkości kulki z plasteliny. Co chwilkę pyta też:

- A jaki to kolor? … A ten? … A to jaki?

Jest super. Idę rozwiesić pranie, a potem ciacham kapustę pekińską. Nagle dostrzegam ogromnego pająka maszerującego po kuchennym blacie.

- Aaa! – niewiele myśląc krzyczę. Nóż spada na podłogę. Zabijam pająka butem.

- Dlaczego krzyczałaś? – pyta pojawiając się momentalnie przy mnie Helena.

- Bo zobaczyłam tu ogromnego pająka – tłumaczę.

- Jakiego pająka? Gdzie on jest? – drąży dalej moja córka.

- Nie ma go. Zabity i wywalony – podaję brutalną prawdę.

- Idę powiedzieć bratu, że ty się wystraszyłaś pająka – mówi i już pędzi na górę krzycząc: „Bratu! Bratu!”

No i mój autorytet w kwestii „nie bójmy się robali” chyba dziś padł.

Zaczynam mieszać sałatkę. Helena momentalnie się przy mnie materializuje i pyta:

- Co robisz?

- Mieszam sałatkę – odpowiadam automatycznie.

- Jak mieszasz? Czym mieszasz? Dlaczego tak mieszasz? – dopytuje moje dziecko.

- No łyżką mieszam – odpowiadam i naprawdę wydaje mi się, że ten temat został wyczerpany. Jednak nie dla Heleny, która niewzruszona kontynuuje:

- Łyżką mieszasz? Rękami mieszasz? Dlaczego nie mieszasz nogami? Dlaczego nie nogami? Mieszaj nogami!

Tak…. jasne! To dopiero przedpołudnie, aż boję się pomyśleć, co może się zdarzyć do wieczora.

Dorota / mamotato

Jeśli podobał się Tobie nasz wpis polub stronę mamotato na Facebooku 👍🙃

Obserwuj mamotato na Instagramie 😉🔭

Subskrybuj nasz kanał mamotato na YouTube 🎶🎹