Przejdź do głównej zawartości

Rodzinne oglądanie fotografii, czyli słów kilka o posiłkach

Siedzimy sobie na kanapie i oglądamy albumy ze zdjęciami.
- O! jaki słodziak! Popatrz! – mówię, wskazując na fotografię małego Ignasia na tle morza.
- Czy to ja? – pyta nasza, prawie 4-letnia, Helena.
Faktycznie ostatnio Ignaś i Helka zrobili się jacyś bardziej podobni do siebie i czasami trudno ich rozróżnić na zdjęciach.
- Nie, Helenko! To mały Ignaś – mówi tata Jędrek i, wskazując na kolejne zdjęcie, dodaje - O! Popatrzcie, a tu jesteśmy z Ignasiem na spacerze w lesie…
- A ja gdzie wtedy byłam? – nie daje za wygraną Helena.
- Ty byłaś wtedy w mojej głowie. Bo ja sobie już o tobie myślałam… - mówię ja.
- Ty się jeszcze wtedy nie urodziłaś – dodaje rzeczowo Ignacy.
- O nie! – krzyczy Helka – Jak to się jeszcze nie urodziłam! Jak to byłam w głowie? Wy byliście z Ignasiem w tylu miejscach, a ja tyko w głowie i w głowie!
- Bo ty jesteś młodsza… - jeszcze próbuje załagodzić sytuację tata, a ja siedzę, przyglądam się tej scenie i przysłuchuję, bo wiem, że Helki załagodzić byle czym się nie da. Nasza córka wciąż rozżalona kontynuuje:
- Ale wy byliście z Ignasiem w tylu fajnych miejscach jak mnie nie było! Ja też chcę tam wszędzie być! Teraz!!!
- Tak teraz od razu to się nie da – kontynuuje tata, ale przecież my z tobą też jeździmy w różne fajne miejsca.
- Helka przemyśliwuje sobie te słowa i coś tam burczy pod nosem jakby, że to prawda. Następnie dodaje ze smutkiem:
- A właściwie to dlaczego ja się urodziłam ostatnia? Wy się już dawno urodziliście, brat też już się dawno urodził, a ja na końcu…
- Rodzice to już bardzo dawno! – dodaje roześmiany Ignacy, po czym przechwytuje moje mordercze spojrzenie i dodaje:
- To znaczy nie aż tak dawno…
- Ale dlaczego ja na końcu? – nie daje się zbić z tropu Helena.
- Bo to jest tak jak z dobrym posiłkiem – mówię – Ty jesteś na końcu, bo na końcu zawsze jest deser, a ty jesteś najsłodsza!
- Lubię desery! – Helena się już uśmiecha i wydaje się zadowolona z wyjaśnień.
- Ja też lubię desery! – uśmiecham się i mrugam porozumiewawczo do Helki.
- A ja czym jestem? – pyta w tym momencie Ignacy?
- No ty to jesteś danie główne! – mówię.
- Znaczy jestem obiadem?! No tak myślałem… - mówi Ignaś, ale nie wiadomo czy jako niejadek jest zadowolony z takiego porównania.
Na to odzywa się mój małżonek:
- A ja to czym jestem? Po prostu śniadaniem???

No ja chyba oszaleję! Już nic nie odpowiadam, ale myślę sobie: Tak, jesteś śniadaniem i to takim do łożka…

Dorota / mamotato


Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mydło Wikingów

Ignacy Godlewski (lat prawie 9) dorasta. Stało się to nagle i niespodziewanie. Zaczęło się chyba od tego, że postanowił nam zrobić herbatę i na pytanie zestresowanego ojca: „Nie poparzysz się?” Odpowiedział coś w stylu: „Nie! No weź!” (Pytanie oczywiście było durne, bo nie znam osoby, która na takowe odpowiedziałaby: „Tak, pewnie się poparzę, ale najwyżej w stopniu lekkim”). W każdym razie Ignacy jak obiecał, tak faktycznie się nie poparzył i robi nam te herbaty teraz cyklicznie. Czasem dochodzi do tego jakieś zorganizowanie śniadania a ostatnio zaczął być specjalistą od rozpalania grilla. Zrobił się przy tym jakiś taki dumny i męski. Generalnie nie ma dla niego rzeczy niemożliwych i nawet czasem gdy jego tata się poddaje i mówi, że czegoś się nie da zrobić, to Ignaś mówi: „Pokaż mi to!” i okazuje się, że jednak się da! Dziś natomiast Ignacy zaskoczył nas wszystkich ponieważ postanowił zrobić mydło. I nie jakieś tam byle jakie, tylko mydło z kasztanów! Od jakiegoś czasu ten pomysł ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Łuk

  🏹  Ignacy uwielbia strzelać z łuku i nieźle mu to wychodzi. Gdy nie ma akurat łuku pod ręką, a chciałby mieć, to go sobie robi.  💪   Gdy jesteśmy na wyjeździe - a często bywamy - a nie ma akurat sznurka, to go sobie szuka w mijanych sklepikach. Gdy znajdzie - to wiadomo - konstruuje łuk, a potem prawie każda strzała trafia do celu.  🎯 Ot, takie ma celne oko.  ☺️ 🌲  Poszliśmy ostatnio do lasu. Ignaś wziął tym razem ze sobą swój kupny łuk z długą strzałą, zakończoną taką specjalną przyssawką. Nagle wpadł na świetny pomysł, by strzelić w koronę drzew. Strzała poszybowała w górę, chwilę balansowała na napotkanej gałęzi („Mamo, tato, co teraz!?”), ale jednak spadła. Ufff!  😅 🏹  Ale ponieważ nasz dziesięcioletni syn ma czasem krótką pamięć i nie lubi uczyć się na błędach, po 10 minutach strzała odbyła swoją najdłuższą jak dotąd podróż ku niebu i zatrzymała się hen, hen wysoko, tak że ledwo ją było widać.  👀 Tato! Widzisz tę strzałę? -...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Sen kreatywnie

Utarło się przekonanie, że rodzice małych dzieci nie sypiają w nocy. Muszę obalić tę teorię. Rodzice sypiają, ale po prostu bardziej kreatywnie i w bardziej urozmaicony sposób. Niech potwierdzeniem mojej tezy będzie opis dzisiejszej rodzicielskiej nocy. Zasnęliśmy jakoś chwilę po północy. Około drugiej obudziła mnie pochylająca się nade mną rozczochrana blond czupryna, szepcząca: "Mamusiu! Mogę się przytulić?" W tym momencie zdałam sobie sprawę, że się nie wyśpię, ale oczywiście wpuściłam Ignasia do łóżka. Oplótł mnie zaraz tymi swoimi chudymi ramionami, powiedział cichutko: "Zobacz jak my teraz jesteśmy fajnie splątani Mamusiu". I zasnął. Ja oczywiście nie, bo jakoś tchu nie mogłam złapać, ale też bałam się poruszyć żeby go nie zbudzić. Około 2:30 zaczęła się uaktywniać Helena. Słychać było wyraźne kopnięcia w łóżeczko i jakieś pojękiwania. Ignacy się obudził więc zaproponowałam mu, że może położy się w swoim pokoju, a ja położę się tam z nim, bo inaczej siostra ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej